سلام دنیا! دوباره :)

گمونم ۴ سال پیش بود که همزمان با ماه نوامبر من بیشترین متن‌های این وبلاگ رو منتشر کردم. همزمان با چالشی جهانی که آدم‌ها رو دعوت می‌کرد که روزانه وبلاگ بنویسند. توی این ۴ سال اتفاق‌های زیادی تو زندگی من افتاده، اتفاق‌هایی که گاهی منو از لذت‌بردن از زندگی و بهترشدن

امروز دوم نوامبره و من تصمیم گرفتم دوباره به این چالش برگردم و هر روز حتی برای چنددقیقه شروع به نوشتن کنم. این روزها کارهای هیجان انگیز زیادی دارم انجام می‌دم و که فکر می‌کنم گفتن و نوشتن ازشون خالی از لطف نباشه.

این روزها به شدت درگیر پروژه ‍چندخط هستیم، کاری که اسمش حداقل از همین وبلاگ الهام گرفته. یکی از جذاب‌ترین کارهایی که توی زندگیم انجام دادم با یادگیری‌های فراوان. به قول اصطلاح‌های امروزی چندخط یک استارت‌آپ هست در زمینه کتاب و کتابخوانی هدف اصلی سرویس چندخط ارائه چکیده‌ای از کتاب‌هاست برای افرادی که فرصت ندارند کتاب‌های زیادی را بخونند ولی دوست دارن یک ایده از محتوای کلی کتاب داشته باشند. چیزی که برای ما واضح و روشنه و امیدواریم برای مشتری‌هامون هم روشن باشه اینه که هدف ما این نیست که انسان‌ها رو از خوندن کتاب‌ها بی‌نیاز کنیم بلکه فقط میخواهیم ایده کتاب رو مطرح کنیم و بستری رو فراهم کنیم که افراد با ایده‌های مختلف آشنا باشند و بعد از اون کتاب‌های مورد علاقه‌شون رو تهیه کنند و به صورت عمیق‌تر اون‌ها رو مطالعه کنند. 

ما فاصله زیادی با انتشار محصولمون نداریم و قطعا توی همین ماه نوامبر اون رو منتشر می کنیم. سعی می‌کنم این روزها بیشتر بنویسم از تجربه‌هایی که در این مورد داشتیم.

بیشتر

خوب یعنی قدیمی

تو حکمت خدا آدم میمونه، بخش خوبی از روزها رو همینجوری واسه خودت سر به هوا ،اینور و اونور،  نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری ، زندگی خودتو میگذرونی…

بعد یهو توی کمتر از ۵ ساعت، با و بدون هماهنگی دو تا از بهترین دوست‌های زندگی‌تو می‌بینی و همینطور ویژژژ شروع میکنی به صحبت کردن و صحبت شنفتن! کانهو گمشده‌ای که مدتها بود حس و حالت رو گرفته بود رو پیدا میکنی…

vghmfyjmfy

در یک لحظه، می‌فهمی که بعضی افراد در قلب تو هستد نه در زندگی تو.


 

عجیب اینکه افرادی توی قلب آدم مي‌رن که توی زندگی روزمره تو جایی ندارن، این‌ها همونهایی هستن که هر وقت روزمرگی اعصابت رو بهم ریخته میتونی باهاشون صحبت کنی، به زندگی بخندی،به آدمها و خودت(بدون خجالت) غر بزنی، با شعرها بازی کنی ،  از جدی نگرفتن دنیا لذت ببری.

امروز خوب سر ذوق اومدم، از اینکه یک دوست قدیمی به وبلاگی با نوشته‌های نشده سر می‌زنه و غر میزنه که بنویس، از اینکه نگاه چپ چپش رو روانه روزگار من میکنه که اگر ننوشتم حتما خجالت بکشم. :دی

امروز خوب سر ذوق اومدم،‌از اینکه میشه راحت با یک دوست قدیمی ناله کرد، ناله شنفت و بیشتر از اون خندید به جک‌هایی که از این ناله ها می‌سازیم در حدی که اشکمون در بیاد!


خیلی مهم نیست دوستهای دلی همکارت باشن، هم دانشگاهی یا هر کسی که ممکنه هر روز ببینی، دوستی که راه دل رو پیدا کنه حتی اگر کنارت نباشه، همیشه همراهت می‌مونه.

پ.ن:
امروز آلبوم چشمه نوش شجریان رو دانلود کردم و گوش کردم:
ما سرخوشان مست دل از دست داده‌ایم

همراز عشق و همنفس جام باده ایم

 

 

برای زینب ، زهرا ، پوریا ،پوریا و مسیح
بیشتر

منبری برای خویشتن-از هیچ و همه چیز ۱

از محاسن وبلاگ شخصی و ناشناخته این است که می‌توان بدون اینکه ذره‌ای نگران این باشی که مردم نگران بالای منبر رفتن تو باشن و با عباراتی اینچنین که «وی دوباره بالای منبر رفت» مزاحم حرف زدن و فکر کردنت بشن، بالای منبر بری ، حرف بزنی، فکر کنی و از بالای منبر رفتن خویش لذت ببری. اینجا جاییست که هیچ نامحرمی حس و حال سرزدن به آن را ندارد :دی

قبلا هم گفتم، من از ابتدای زمانی که برای خوندن کنکور شروع کردم ، هدف اصلیم این بود که از زندگی و لحظه‌های اون لذت ببرم،(البته شاید هم شروع این وبلاگ هدف آغاز اصلی برای این بود) مثلا توی کنکور شاید خیلی‌ها هدفشون قبول شدن توی یک دانشگاه خوب بود که بواسطه اون بتونن اپلای کنند یا شغل پرپولی دست و پا کنند ولی موقع خواندن برای کنکور زجر می‌کشیدند و از کنکور به عنوان بدترین روزگارهای زندگیشون یاد می‌کردند، اما هنوز هم اگر از من بپرسند اون دوران یکی از بهترین‌ دوران‌های من بود ولی….

توی دوره دبیرستان یه مفهومی برای خودم کشف کرده بودم و اسمشو گذاشته بودم زندگی سینوسی،  توی همون دوران کوتاه زندگی این تجربه رو داشتم که یه سری روزها هست که زندگی خیلی شیرینتر و جذابتری دارم و روزهای دیگری هست که اصلا حس و حال زندگی کردن هم ندارم، چندسال بعدتر فهمیدم توی اقتصاد یک مفهوم خیلی جدی و پرکاربرد وجود داره به اسم چرخه تجاری، چرخه ای که در طول اون اقتصاد با رشد و رکود مقطعی مواجه میشه ،‌رشد و رکودی که توی کوتاه مدت وجود داره ولی در امتداد رشد اقتصادی هر کشوری حرکت میکنه، چیزی که الان میدونم اینه که یکی از اصلی ترین دغدغه های اقتصاد کلان تحت کنترل در آوردن این چرخه‌های اقتصادی و کم نوسان کردن این دوره‌هاست….

مشاهداتم این حس رو به من میده که توی این دنیا الگو‌های مشترک زیادی هست که جاهای متفاوت و بی ربطی تکرار میشه، همین چرخه اقتصادی، همین زندگی سینوسی. این روزها برخلاف چندماه گذشته فکر میکنه توی بخش رکود اقتصادی زندگی سینوسی خودم قرار دارم!!! یکی از مهمترین  دلایل این مشکل گرفتار شدن به روزمرگری هست، هر روز صبح بیدار میشم، یا روی تخت وول میخورم یا آماده میشم برای رفتن به دانشگاه، در دانشگاه هم که یا برای نوشتن تمرین وقت میگذارم یا برای کوییز میخونم و در همون زمان‌ها (از اشتباه استراتژیک) به حرف زدن[…]  تا شبی که  خسته اما با لبخند به خانه برمی‌گردیم ، خواب  و صبح بیدار میشم، یا…..

امروز بعد از مدت‌ها فرصت شد که با یک دوست جدید و یک دوست قدیمی راجع به این مسائل صحبت کنم و این باعث شد که یخرده بیشتر به خودم و اتفاقات اطرافم فکر کنم:
من این روز‌ها تقریبا همه کارها رو دارم بخاطر اجبار انجام میدم، هیچ کدوم از این کارها بخاطر دل خودم نیست ، تحویل تمرین، خوندن همه از سر اجبار ،‌انگیز‌ه‌هایی که کمک کنه از سر شوق درس بخونم و بعد از خوندنش از یادگیری که داشتم رضایت درونی پیدا کنم خیلی کمتر شده، این اجبار لذت درس خوندن رو از من گرفته، این فقدان لذت باعث میشه که من از کارم نتیجه نگیرم و این نتیجه گرفتن لذت نبردن از درس رو تشدید میکنه و زندگی رو سختتر میکنه.

وقتی که درس اقتصاد رو شروع کردم، خیلی از فعالیتهای دیگه ای که داشتم ( و دوستشون داشتم)رو قطع کردم تا بتونم تمرکز بیشتری داشته باشم برای درس خوندن و دوست داشتم این تمرکز کمک کنه تا از درس‌خواندن لذت ببرم ولی به دلایلی (که خودم اون رو (به اشتباه) وجود افراد با انرژی نامثبت میدونستم)  این اتفاق نیفتاد، انرژی منفی به سراغ من اومد فوقع ماوقع….

این یکی از فرضیه‌هایی ممکن هست،یکی از فرضیه‌ها ممکنه این باشه که اقتصاد رشته من نیست، این گزاره میتونه درست باشه ولی میتونه هم نباشه، امروز یکی از دوستام توی گروهی تلگرامی همچین پیامی فرستاده بود:

when a child learns to walk and falls down 50 times, she never thinks to herself “maybe this isn’t for me?”

یعنی ممکنه که من بخاطر این که توی اقتصاد چند بار افتادم( :دی منظور قطعا افتادن به اون معنا نیست بلکه به معنی درک عمیقشه(تقریبا))  فکر میکنم که اقتصاد رشته من نیست؟


توی ۴ ۵ ماه گذشته اشتباه داشتم، از مهمترینشون ننوشتن توی این وبلاگ بگیر تا اینکه برخلاف گذشته تحت تاثیر حرف های منفی قرار گرفتم. از کارهایی که دوست داشتم فاصله گرفتم و خیلی درگیر روزمرگی شدم….
این مدت در این مورد خیلی فکر کردم و فکر میکنم چیزهای خوبی هم یادگرفتم، الان سعی میکنم که بیشتر عمل کنم و کمتر فکر کنم تا از لحظه‌های زندگیم بیشتر لذت ببرم! :)

بیشتر

پیش آر پیاله را… که شب می‌گذرد

 تا کی نفست به خودپرستی گذرد                  یا در پی نیستی و هستی گذرد  
 می نوش که عمریکه اجل در پی اوست          آن به که به خواب یا به مستی گذرد  
                              پیش آر پیاله را که شب میگذرد  
 این قافله عمر عجب میگذرد                         دریاب دمی که با طرب میگذرد  
 ساقی غم فردای حریفان چه خوری              پیش آر پیاله را که شب میگذرد  
                                 پیش آر پیاله را که شب میگذرد  

پیش نوشت:

قبل از خوندن  این پست توصیه می کنم که این آهنگ زیبا را دانلود کنید و با  گوش دادن اون این متن رو بخونید.


 

قسمت اول: امروز توی کتابخونه بودم و مثل هر روز داشتم درس می‌خوندم ،به طرز عجییبی بیش از هر روزی استرس داشتم و فشاری روم بود که نمی‌دونستم برای چی بود ،وسط‌های درس خوندن بود که برای رفع خستگی شروع کردم به گوش دادن تک‌ آهنگهای جدید توی سایت نواک، به این آهنگ دنگ شو رسیدم.

قسمت دوم:رفتم بیرون کتابخونه که قدمی بزنم  و هوایی عوض کنم،با علیرضایی هم صحبت شدم که دست برقضا همسایه ما بود و مدتی بود که میدونستم هست و البته اون هیچ خبری از من نداشت، سر یک شکلات و سیگار و هوای بارونی صحبت باز شد، بدون اینکه من رو بشناسه شروع کرد به گفتن از عشقش، از حرف‌های که دیروز بهش زده بود و ازش شنیده بود. دلش پر بود ، حرف‌هایی که می‌زد برام آشنا بود. اگر حسشو تجربه نکرده بودم از حرف های منقطعش سخت میشد متوجه اونچه که درونش هست بشی،‌ حالش خیلی گرفته بود…

شعر خوندیم واسه هم:
خوشا حال و خوشا بخت دو مجنون و دو دلداده  – که غیر از عشقشان گیتی بود، افسانه افسانه

قسمت سوم: موقع رفتن به خونه با علیرضا راه افتادیم، یه درنای‌اوریگامی به آیینه ماشینم آویزون شده، علیرضا تا دید هیچان زده گفت عه اوریگامی! گفت نکنه ژاپنی هم بلدی، از ماجرای اپلای کردنش گفت و میخواسته چیکار بکنه و حالا ممکنه چیکار بکنه، هوای بارونی اینقدر خوب بود که ترجیح داد زود از اونچه که باید پیاده شه و بقیه را قدم زنان زیر بارون بره، جلوی خونه پوریا علی‌رضا پیاده شد.


قسمت چهارم: چند روزیست که خانواده در مشهد به‌سر می‌برند و من از بامداد تا شامگاه کتابخونه بودم و شام درست حسابی نخورده بودم، هوا هم که عالی، به پوریا زنگ زدم که بیاد  و با هم بریم شام بخوریم، خوش شانس بودم پوریا بیرون بود ولی شام خورده بود سریع دور زدم و رفتم دنبال پوریا بالای شهرک. یک کبابی خیلی خوب توی شهرک باز شده که مدت‌ها بود می‌خواستم ازش کباب بگیرم، گیاه‌خوار بودن وسیر بودن پوریا و البته هوای خوب دو دلم کرده بود که بریم کبابی یا نه، تو راه کبابی از کنار آلاچیقی که پاطوق من و پوریاست رد شدیم، پوریا پیشنهاد کرد که بریم اونجا ، همین لحظه بود که من یادم اومد صبح زود یه ساندویچ اضافه کلاب گرفته بودم برای روز مبادا،‌ که کنون بود. دور زدم  و رفتیم روبروی آلاچیق پارک کردیم. من سریع  ساندویچ رو خوردم . فندک‌ها رو به سنت برای هم روشن کردیم…


قسمت پنجم: در حین صحبت و لذت بردن از هوا و سیگارمون بودیم که ترق صدای یه تصادف به گوشمون رسید، من پشت به خیابون بودم خیلی تعجب  کرده بودم تو اون خیابون خلوت چه اتفاقی افتاده،نگران بر گشتم و دیدم یک موتوری با سرعت به ماشین خورده و  به زمین  افتاده، خیلی ترسیدم، از اینکه مبادا اتفاقی افتاده باشه، دقیقا زمان برام متوقف شده بود و داشتم همینجوری صحنه رو نگاه میکردم، با پوریا رفتیم به سمتش که ببینیم چی شده،‌اول فقط ناله می‌کرد و نفس نفس می‌زد، هنوز نگران بودم، کلاه کاسکت داشت و سرش برخورد شدید نیاورده بود،‌شانس آورده بودیم،‌ بعد از چند دقیقه اصرار بلند شد  و آروم کنار درخت نشست، هر چی بهش اصرار کردیم که بریم بیمارستان میگفت نه.

غلام، راننده موتور اهل افغانستان بود،‌با یک زن و یک بچه ، روزها سرایدار ساختمان هست و شب‌ها برای یک پیمانکار شهرداری کار می‌کنه.

چند تماس با محمد و حسین متخصصین   حقوقی و خودرویی خانواده گرفتم،  ماشین هم آسیب خوبی دیده بود، حال غلام هم بهتر شده بود،‌هم می‌ترسیدم که برای غلام اتفاقی بیفته هم نگران ماجرای ماشین بودم، می‌خواستم به پلیس برای کشیدن کروکی زنگ بزنم ، از یک سمت نگران مسئولیتی بودم که در صورت  افتادن اتفاق برای غلام متوجه من می‌شد، از یک سمت نگران ماشین، غلام از من نگران تر و ترسان از پلیس. به مدیر ساختمان، صاحب موتور زنگ زد که بیاد،  حداقل اگر مسئولیتی قرار بود بر عهده گرفته بشه، به عهده کسی باشه که هویت قانونی داره. زنگ زد و منتظرشون موندیم.


قسمت  ششم: خانم مدیر ساختمان و همسرش بالاخره آمدند، آرامش داشتند. معلوم بود که هوای غلام رو دارند(غلام هم این رو میدونست)، آرامش خاصی داشتند، بخصوص همسر سیبیلوی خانم مدیر. صحبت کردیم ، حال غلام هم خیلی بهتر بود. به توافق رسیدیم که مشکل رو خودمون حل کنیم، غلام ولی به کار شبانه‌اش نرفت….

قسمت آخر: با پوریا به بالای شهرک رفتیم، لحظه‌های عجیبی بود برای جفتمون، خدا رو شکر کردیم، خندیدیم، کمتر کسی هست که بعد از یک تصادف خدا رو شکر کنه ولی واسه ما واقعا جای شکر داشت، غلام سالم بود، همه چی بخیر گذشت.
پ.ن:
زندگی  واقعا چیز جدیی نیست، باید ازش لذت برد
ساعت ۱:۱۵  یک شب عجیب زمستانی

پیش آر پیاله را…  که شب می‌گذرد

بیشتر