«من با خودم فکر می کردم:”می‌توانم در بایرن بمانم و برای سه سال دیگر روی نیمکت قرار بگیرم و سه جام دیگر کسب کنم یا این‌که دنبال رشد به‌عنوان یک انسان و یک بازیکن هستم؟” ترک کردن بایرن کار سختی بود؛ ولی من از وقتی بچه بودم، رؤیای بازی در ایتالیا را در سر داشتم. شاید بعضی‌ها نتوانند این را درک کنند. چون آن‌ها فقط به فتح جام فکر می‌کنند، ولی شاید وقتی به پایان کارنامه‌ی ورزشی‌ات نزدیک شوی، حس کنی که مهم‌تر از فتح جام، یادگیری زبانی جدید است.» (ماریو گومز؛ این‌جا)

ماریو گومز ابتدای این فصل از بایرن مونیخ به فیورنتینا رفت، برای بیشتر فوتبالیستها بودن در باشگاهی مثل بایرن مونیخ یک افتخاره و بهشون کمک میکنه که بدون توجه به اینکه چقدر بازی میکنند، جام های زیادی رو به رزومه خودشون اضافه کنند. تمایز گومز با بقیه بازیکنها اینه که تابع هدف خودش رو عوض کرده و به جای اینکه کارنامه پر بارتری داشته باشه، سعی کرده که خودش آدم پربارتر و شادتری باشه.

از حرف های گومز میشه یک درس دیگه هم گرفت واون توجه به مسیری هست که انسانها توی زندگیشون طی میکنند. شاید از لذت مسیر گفتن یک کار کلیشه ای باشه، ولی با این وجود خیلی وقتها فراموش میکنیم که همه زندگی ما ، در همین مسیری است که از تولد تا مرگ تجربه میکنیم و به نظرم این مسیر نه چندان طولانی کاملا ارزش ریسک کردن برای یاد گرفتن و لذت بردن رو داره.


قبلا از گزاره ها نوشته بودم، این متن و سخن از ماریو گومز ، الهام گرفته از این پست وبلاگ گزاره هاست ،‌که نگاه خیلی زیبایی داشته نسبت به این انتقال ماریو گومز  و مفهوم تجربه زندگی (Life experience)