دسته: دسته‌بندی نشده

سلام دنیا! دوباره :)

گمونم ۴ سال پیش بود که همزمان با ماه نوامبر من بیشترین متن‌های این وبلاگ رو منتشر کردم. همزمان با چالشی جهانی که آدم‌ها رو دعوت می‌کرد که روزانه وبلاگ بنویسند. توی این ۴ سال اتفاق‌های زیادی تو زندگی من افتاده، اتفاق‌هایی که گاهی منو از لذت‌بردن از زندگی و بهترشدن

امروز دوم نوامبره و من تصمیم گرفتم دوباره به این چالش برگردم و هر روز حتی برای چنددقیقه شروع به نوشتن کنم. این روزها کارهای هیجان انگیز زیادی دارم انجام می‌دم و که فکر می‌کنم گفتن و نوشتن ازشون خالی از لطف نباشه.

این روزها به شدت درگیر پروژه ‍چندخط هستیم، کاری که اسمش حداقل از همین وبلاگ الهام گرفته. یکی از جذاب‌ترین کارهایی که توی زندگیم انجام دادم با یادگیری‌های فراوان. به قول اصطلاح‌های امروزی چندخط یک استارت‌آپ هست در زمینه کتاب و کتابخوانی هدف اصلی سرویس چندخط ارائه چکیده‌ای از کتاب‌هاست برای افرادی که فرصت ندارند کتاب‌های زیادی را بخونند ولی دوست دارن یک ایده از محتوای کلی کتاب داشته باشند. چیزی که برای ما واضح و روشنه و امیدواریم برای مشتری‌هامون هم روشن باشه اینه که هدف ما این نیست که انسان‌ها رو از خوندن کتاب‌ها بی‌نیاز کنیم بلکه فقط میخواهیم ایده کتاب رو مطرح کنیم و بستری رو فراهم کنیم که افراد با ایده‌های مختلف آشنا باشند و بعد از اون کتاب‌های مورد علاقه‌شون رو تهیه کنند و به صورت عمیق‌تر اون‌ها رو مطالعه کنند. 

ما فاصله زیادی با انتشار محصولمون نداریم و قطعا توی همین ماه نوامبر اون رو منتشر می کنیم. سعی می‌کنم این روزها بیشتر بنویسم از تجربه‌هایی که در این مورد داشتیم.

بیشتر

پیش آر پیاله را… که شب می‌گذرد

 تا کی نفست به خودپرستی گذرد                  یا در پی نیستی و هستی گذرد  
 می نوش که عمریکه اجل در پی اوست          آن به که به خواب یا به مستی گذرد  
                              پیش آر پیاله را که شب میگذرد  
 این قافله عمر عجب میگذرد                         دریاب دمی که با طرب میگذرد  
 ساقی غم فردای حریفان چه خوری              پیش آر پیاله را که شب میگذرد  
                                 پیش آر پیاله را که شب میگذرد  

پیش نوشت:

قبل از خوندن  این پست توصیه می کنم که این آهنگ زیبا را دانلود کنید و با  گوش دادن اون این متن رو بخونید.


 

قسمت اول: امروز توی کتابخونه بودم و مثل هر روز داشتم درس می‌خوندم ،به طرز عجییبی بیش از هر روزی استرس داشتم و فشاری روم بود که نمی‌دونستم برای چی بود ،وسط‌های درس خوندن بود که برای رفع خستگی شروع کردم به گوش دادن تک‌ آهنگهای جدید توی سایت نواک، به این آهنگ دنگ شو رسیدم.

قسمت دوم:رفتم بیرون کتابخونه که قدمی بزنم  و هوایی عوض کنم،با علیرضایی هم صحبت شدم که دست برقضا همسایه ما بود و مدتی بود که میدونستم هست و البته اون هیچ خبری از من نداشت، سر یک شکلات و سیگار و هوای بارونی صحبت باز شد، بدون اینکه من رو بشناسه شروع کرد به گفتن از عشقش، از حرف‌های که دیروز بهش زده بود و ازش شنیده بود. دلش پر بود ، حرف‌هایی که می‌زد برام آشنا بود. اگر حسشو تجربه نکرده بودم از حرف های منقطعش سخت میشد متوجه اونچه که درونش هست بشی،‌ حالش خیلی گرفته بود…

شعر خوندیم واسه هم:
خوشا حال و خوشا بخت دو مجنون و دو دلداده  – که غیر از عشقشان گیتی بود، افسانه افسانه

قسمت سوم: موقع رفتن به خونه با علیرضا راه افتادیم، یه درنای‌اوریگامی به آیینه ماشینم آویزون شده، علیرضا تا دید هیچان زده گفت عه اوریگامی! گفت نکنه ژاپنی هم بلدی، از ماجرای اپلای کردنش گفت و میخواسته چیکار بکنه و حالا ممکنه چیکار بکنه، هوای بارونی اینقدر خوب بود که ترجیح داد زود از اونچه که باید پیاده شه و بقیه را قدم زنان زیر بارون بره، جلوی خونه پوریا علی‌رضا پیاده شد.


قسمت چهارم: چند روزیست که خانواده در مشهد به‌سر می‌برند و من از بامداد تا شامگاه کتابخونه بودم و شام درست حسابی نخورده بودم، هوا هم که عالی، به پوریا زنگ زدم که بیاد  و با هم بریم شام بخوریم، خوش شانس بودم پوریا بیرون بود ولی شام خورده بود سریع دور زدم و رفتم دنبال پوریا بالای شهرک. یک کبابی خیلی خوب توی شهرک باز شده که مدت‌ها بود می‌خواستم ازش کباب بگیرم، گیاه‌خوار بودن وسیر بودن پوریا و البته هوای خوب دو دلم کرده بود که بریم کبابی یا نه، تو راه کبابی از کنار آلاچیقی که پاطوق من و پوریاست رد شدیم، پوریا پیشنهاد کرد که بریم اونجا ، همین لحظه بود که من یادم اومد صبح زود یه ساندویچ اضافه کلاب گرفته بودم برای روز مبادا،‌ که کنون بود. دور زدم  و رفتیم روبروی آلاچیق پارک کردیم. من سریع  ساندویچ رو خوردم . فندک‌ها رو به سنت برای هم روشن کردیم…


قسمت پنجم: در حین صحبت و لذت بردن از هوا و سیگارمون بودیم که ترق صدای یه تصادف به گوشمون رسید، من پشت به خیابون بودم خیلی تعجب  کرده بودم تو اون خیابون خلوت چه اتفاقی افتاده،نگران بر گشتم و دیدم یک موتوری با سرعت به ماشین خورده و  به زمین  افتاده، خیلی ترسیدم، از اینکه مبادا اتفاقی افتاده باشه، دقیقا زمان برام متوقف شده بود و داشتم همینجوری صحنه رو نگاه میکردم، با پوریا رفتیم به سمتش که ببینیم چی شده،‌اول فقط ناله می‌کرد و نفس نفس می‌زد، هنوز نگران بودم، کلاه کاسکت داشت و سرش برخورد شدید نیاورده بود،‌شانس آورده بودیم،‌ بعد از چند دقیقه اصرار بلند شد  و آروم کنار درخت نشست، هر چی بهش اصرار کردیم که بریم بیمارستان میگفت نه.

غلام، راننده موتور اهل افغانستان بود،‌با یک زن و یک بچه ، روزها سرایدار ساختمان هست و شب‌ها برای یک پیمانکار شهرداری کار می‌کنه.

چند تماس با محمد و حسین متخصصین   حقوقی و خودرویی خانواده گرفتم،  ماشین هم آسیب خوبی دیده بود، حال غلام هم بهتر شده بود،‌هم می‌ترسیدم که برای غلام اتفاقی بیفته هم نگران ماجرای ماشین بودم، می‌خواستم به پلیس برای کشیدن کروکی زنگ بزنم ، از یک سمت نگران مسئولیتی بودم که در صورت  افتادن اتفاق برای غلام متوجه من می‌شد، از یک سمت نگران ماشین، غلام از من نگران تر و ترسان از پلیس. به مدیر ساختمان، صاحب موتور زنگ زد که بیاد،  حداقل اگر مسئولیتی قرار بود بر عهده گرفته بشه، به عهده کسی باشه که هویت قانونی داره. زنگ زد و منتظرشون موندیم.


قسمت  ششم: خانم مدیر ساختمان و همسرش بالاخره آمدند، آرامش داشتند. معلوم بود که هوای غلام رو دارند(غلام هم این رو میدونست)، آرامش خاصی داشتند، بخصوص همسر سیبیلوی خانم مدیر. صحبت کردیم ، حال غلام هم خیلی بهتر بود. به توافق رسیدیم که مشکل رو خودمون حل کنیم، غلام ولی به کار شبانه‌اش نرفت….

قسمت آخر: با پوریا به بالای شهرک رفتیم، لحظه‌های عجیبی بود برای جفتمون، خدا رو شکر کردیم، خندیدیم، کمتر کسی هست که بعد از یک تصادف خدا رو شکر کنه ولی واسه ما واقعا جای شکر داشت، غلام سالم بود، همه چی بخیر گذشت.
پ.ن:
زندگی  واقعا چیز جدیی نیست، باید ازش لذت برد
ساعت ۱:۱۵  یک شب عجیب زمستانی

پیش آر پیاله را…  که شب می‌گذرد

بیشتر

در لحظه زندگی کن همیشه زندگی کن

عجب تیتر فلسفیی...

گذشته:چند وفت پیش سیرجان بودم و دم در خونه یکی از اقوام داشتیم مرور خاطرات میکردیم. خاطره اوندفعه که عمو(هوشنگ) با نیما ایران اومده بود، روزهایی که پسر عمه ام دانشگاه قبول شده بود،از زمانهایی که شیراز بودیم و فلکه گاز و برای خوردن سمبوسه پیتزایی از در ماشینرو «فشنگی» میرفتیم و میخردیم و یا برای خوردن بستی و فالوده شیرازی از در «ابریشمی» خارج میشدیم و زود توی پارک آزادی بودیم و کلی کیف میکردیم. خاطره ها رو میگفتیم و اصلا فکر نمیکردیم که این خاطره ها مال چندسال پیش هست… چندسال؟ ما یازده سال پیش شیراز رو ترک کردیم، عمو ۹ سال پیش با نیما اومده بودو بیشتر خاطرههای شیراز مال سیزده، چهارده سال پیش بود و تمام مثل دیروز روشن…

بیشتر از اینکه شوکه بشم از اینکه چقدر این زمان زود گذشته به این فکر رفتم که زمان رو به جلو چقدر زود خواهد گذشت، همین لحظه های که با دوستام هستم، لحظه هایی که کار میکنم ، لحظه های که درس میخونم و لحظه هایی که دست محبوبم! رو گرفتم….

بعد از مرور خاطرات و سالها رسما پاهام سست شده بود و تا شب ذهنم درگیر بود ، که چرا اینقدر زود می‌گُذرد و می‌گُذریم بدون درک درستش، با حصرتهایی که همیشه میتونه وجود داشته باشه. همون شب قرار بود که راهی تهران شیم. ۴ نفر بودیم(من ، پدر ، مادر و البته پسرعموم(۱) ) ساعتی رانندگی کردیم، گرچه حالمون خیلی خوب نبود ولی سعی میکردیم که سفر سخت نباشه،۲ ۳ ساعتی از نیمه شب گذشته بود پسر عموم شروع به صحبت جدی کردیم: راجع به اینکه چرا زمان اینقدر سریع میگذره، چجوری باید کاری کرد که گذشتن این لحظه ها سخت و دردناک نباشه وقتی بهشون فکر میکنیم افسوسش رو نخوریم…

پسرعموم یک جواب ساده کلیشه ای داشت برای اینکه چجوری باید توی از گذشتن این لحظه ها لذت برد و افسوس نخورد: درلحظه زندگی کن! ولی واقعا معنی این جمله چی هست؟ حسین بر اساس تجربه(های ارزشمند) خودش توی زندگی جوابشو اینجوری تکمیل کرد که :«بنظر من وقتی میشه در لحظه زندگی کرد که بتونی شکر گذار باشی، شگرگذار چیزهای با اصالت زندگی» حسین یه مثال خیلی خوب برای اینکه اصالت رو بهتر درک کنیم داشت،‌ میگفت اگر لب دریا باشی، احتمالا بیشترین نیازی که داری به یک شربت خنک هست یا یک نخ سیگار یا هرچیزی که لب دریا آدم رو بیشتر کیفور میکنه ولی اگر چند متر اونورتر توی دریا گیر افتاده باشی و نتونی کاری بکنی به تنها چیزی که فکر میکنی همون نفسهایی هست که لب ساحل میکشیدی، به اون گامهایی که روی زمین سفت بر میداشتی.


اینکه هر لحظه بتونی به چیزهایی که اصیل هستند مثل نفس کشیدن، مثل راه رفتن روی زمین سفت، مثل دوست داشتن، مثل دیدن منظره‌های قشنگ، مثل شنیدن نغمه های زیبا و…. توجه کنی و از داشتن تواناییشون لذت ببری و شکرگذارش باشی، یعنی در لحظه زندگی میکنی….

امروز هم تولد ۲۳ سالگی من بود، خیلی مهم نیست که ۲۳ سال تموم شده یا شروع،خیلی هم مهم نیست که برای مرور خیلی از خاطره ها باید بیش از ۱۴ سال عقب رفت، حتی مهم نیست که ۱ سال دیگه همچین روز من کی هستم و کجا هستم، مهمترین چیز برام اینه که بتونم هر لحظه از زندگی لذت ببرم، شکرگذار همه نفسهایی باشم که میکشم و از اینکه اصالت زندگیم رو بهتر از همیشه میشناسم شادمان باشم :)

budha


حال(داستان):امروز صبح با شایان برای یک جلسه ای راهی کارخونه ای توی مهرشهر کرج شدیم ، بعد از اینکه جلسه تموم شد برای اینکه آقا شایان محموله ای رو از آقا مصطفی تحویل بگیره ساعتها روبروی شهرداری منطقه ۱۲ کرج و کاخ مرمر منتظر بودیم، مستقل از اینکه چقدر از این لحظه های انتظار لذت بردم و درود نثار آقا مصطفی کردم بعد از حرکات و تماس های مشکوک شایان یهویی با این خبر مواجه شدم که فراز با ماشین تصادف کرده(ماشین از روپاش رد شده و البته زمین خورده، خلاصه اینکه) پاش دچار شکستگی شده،بعد از اینکه آقا مصطفی انتظار ما رو به پایان رسوند و آقا شایان یک ساندویج خوشمزه لشکرآبادی‌طور(۳) به من داد تصمیم گرفتیم که بریم خونه آقا فراز.قرار بود که امیر خان رو هم سر راه برداریم ولی در تماس پایانی متوجه شدیم که زودتر به خانه فراز رفته است! وقتی به خونه فراز رسیدیم در کمال ناباوری خود فراز با پای شکسته از پشت آیفون جواب ما رو داد،سرتون رو درد نیارم وفتی وارد خونه فراز شدیم، وقتی دیدم پای فراز چنان دردناک! به داخل خمیده شده و به جای دوتا کفش فراز ، ۱۶ جفت کفش اطراف جاکفشی قرار داره… متوجه شدم!

بعد از اینکه روی مبل حال احوال کنان نشستیم،چندتا آدم دوست داشتنی والبته کچل تولد تولد ، تولدت مبارک خوانان از اتاق(خارج و به سالن) وارد شدند و بنده هم اشک ریزان(که البته در درونم بود و همه به تمسخر میگفتن چقدر ذوق کردی :پی) و کیفور….


حال: دیدن رُفقای دانشگاه بعد از یه مدت طولانی خیلی خوبه ولی اینکه بهونه اش تولد آدم باشه خیلی خیلی حس خوبی به آدم میده، خیلی خیلی باید ممنون باشم بخاطر داشتن همچین دوستهای با صفایی که وجودشون به آدم انرژی میده، خیلی ویژه ممنونم از شایان که این برنامه رو چیده بود و همه بچه های با صفا رو جمع کرده بود( والبته قطعا منو سوژه میکنه :دی) خیلی ممنونم از فراز و خونه‌اش که یکی از جذابترین و پرخاطره ترین مکان‌های اکیپ ماست! خیلی ممنون از آقا مهدی گل که کلی تدارک دیده بود، خیلی ممنون از علی آقا که از راه دور اومده بود و کلی بودنش خوشحالم کرد، خیلی ممنونم از امیرحسین (:دی) و البته خیلی ممنونم از امیرخان که از اوناییه که در عین اینکه میتونه آدمو افسرده کنه میتونه یهویی خیلی هم شادش کنه(خب امروز هم دقیقا همینطور بود!) و خیلی خیلی ممنونم از آقا پوریا و آقا صادق که گرچه نبودن ولی خیلی باحال بودن.

خیلی ممنونم از همتون که اینقدر باحالید و قشنگ هم معنی هستید با دو واژه دوست و رفیق :)


پی نوشت:

۱-اگر بخوام دونفر از آدمهایی که توی زندگی من تاثیر زیادی گذاشتن و اگر نبودند مهدی الان این مهدی نبود ، حسین قطعا یکی از اونهاست. (اگر خواستید بدونید که نفر دیگه کیه میتونید مطمئن باشید که اون خواهرمه )

۲-شاید متن یه سری جزئیات داشته باشه که اگر نبود هم فرقی نمیکرد ،بیشتر هدفشون این بوده که من خاطره ها رو بهتر بخاطر بیارم.

۳-تشکر ویژه از آدمهای ویژه باشد که متوجه شوند :دی

۴-چندخط ۳ روز دیگه ۱ ساله میشه، یکی از تجربه های خوب زندگی من…

۵- احتمالا چندتا بازدید کننده جدید وارد چندخط خواهند شد، امیدوارم که بهونه‌ای باشه برای بیشتر فکر کردن و بیشتر نوشتن…

 


بیشتر

زندگی الکی است

نمیدونم چرا این حقیقت مطلق رو بیشتر وقتها فراموش میکنیم. باید حتما تلنگری باشه تا یادمون بمونه که زندگی الکیه، تلنگری که نه هر سال و ماه که باید هر لحظه بهمون بخوره و بگه که آهای آدمیزاد جدی نگیر این دنیا و این زندگی رو این بازی که آخرش با یک خواب طولانی و پر آرامش تموم میشه. شاید این نمازی که بهش غر میزنیم  و نمیفهمیمش قراره ۵ بار تو روز به ما یادآوری کنه که اینجا همه چیز نیست، اگر هم همه چیز هست هیچ چیز با ارزشی نیست.


 

چند هفته پیش که خواهرم ایران بود،راجع به زندگی صحبت کردیم. این دنیا و اون دنیا، هیچکس مطمئن نیست که اون دنیا هست یا نه؟ تا از این دنیا نریم هیچ ادعای مطلقی نمیتونیم راجع بهش بکنیم. خواهرم میگفت که اگر اون دنیایی وجود داشته باشه، هر چقدر هم ادای آدمای زاهد رو دربیاری ولی آرامش نداشته باشی ، دلت صاف نباشه و حرص بیهوده نخوری بعیده که توی اون دنیا همبتونی آرامش رو تجربه کنی. شادی رو تجربه کنی.


زندگی الکیه به این معنی نیست که باید دنیا رو ترک گفت و زانوی غم بغل گرفت، زندگی الکیه یعنی خیلی نباید اتفاقاتش رو جدی گرفت، اگر بردی ،اگر باختی هیچکدومش رو نباید جدی گرفت هیچ نتیجه ای رو نباید جدی گرفت، هیچ انجامی رو توی این دنیا نباید جدی گرفت. فقط باید تلاش کرد برای اینکه آرامش داشته باشی، برای اینکه لحظه های خودتو رو بهتر تجربه کنی، برای اینکه لبخندی رو روی لبی بیاری. تنها چیزی که باید جدی گرفت همون تلاشه و همون آرامش….

 


امروز عموی من دنیای دیگه رو میبینه و من و خیلی ها دیگه بخت دیدنش رو نداریم ولی میتونیم افتخار کنیم بهش و همیشه به یاد داشته باشیم و یاد بگیریم ازش مهربونی، پاکی ، فروتنی و آرامشی که همیشه داشت…

 

sunset-between-the-trees_437-19316345

بیشتر